O Bergen-Belsen, straszliwy obozie,
Nie ma już miary w twej ponurej grozie…
Czy jest nadzieja?… Czy w potwornej matni
Tu się dopełni losów akt ostatni?…

Źródło:
[Elżbieta Popowska "Czy jest nadzieja?", fragment]

Jak wcześniej napomknęłam, Irma uprosiła Josefa Kramera, żeby pozwolił jej zostać w obozie Bergen-Belsen. Miała swój prywatny powód ku temu, a powodem tym był… Franz Hatzinger. Kramer, który w pierwszych dniach grudnia 1944 roku objął funkcję komendanta obozu Bergen-Belsen, z początku nie chciał się zgodzić, dlaczego to nie wiadomo, można snuć jedynie jakieś wątpliwe domysły, ale jak pokazała historia, Irma w końcu dopięła swego i w obozie tymże pozostała, a co najważniejsze, otrzymała tam dość poważną funkcję jaką było stanowisko SS-Arbeitsdienstführerin, przez jakiś czas pełniła także służbę jako SS-Rapportführerin.

Ledwo Irma przyjechała w nowe miejsce razem z dużym transportem więźniarek Ravensbrück, nad wszystkimi esesmanami pracującymi w obozie, ponownie zawisła groźba i strach przed ofensywą, zarówno radziecką ze Wschodu, jak i brytyjską z Zachodu. Wyzwolenie Bergen-Belsen było już tylko kwestią najbliższych dni.

„W ciągu trzech miesięcy, od 1 grudnia 1944 roku, przybyło do Bergen-Belsen około 40-50 tysięcy więźniów ewakuowanych z innych obozów koncentracyjnych. Mimo napływu coraz to nowych transportów, stan liczebny całego obozu od lutego 1945 roku nie uległ większym zmianom. Przyczyną tego była niezwykle wysoka śmiertelność. Około 1000 więźniów dziennie. Dziesiątki tysięcy osób konało w Bergen-Belsen tygodniami w męczarniach i bólach wskutek chorób zakaźnych i głodu. Więźniowie cierpieli jeszcze dodatkowo męki pragnienia-brak wody. Niektórzy pili brudną wodę z basenów przeciwpożarowych, w których pływały trupy.

Baraki, w których przebywali więźniowie, były tak przepełnione, że niemożliwością było położenie się na podłodze. W pomieszczeniach przewidzianych dla około 100 osób, znajdowało się 600-1000 ludzi. W barakach tych żywi, umierający i umarli leżeli, względnie siedzieli obok siebie. Wielu z nich jak również i leżący na podłodze cierpieli na biegunkę, a wyjście z baraku w nocy było karane śmiercią. W barakach panował więc zaduch i brud nie do opisania. Głodowe porcje żywnościowe w ostatnich trzech miesiącach przed wyzwoleniem uległy dalszemu zmniejszeniu. Na kilka dni przed wyzwoleniem obozu większość więźniów nie otrzymała żadnego wyżywienia. Nic więc dziwnego, że wygłodniali więźniowie dopuszczali się kanibalizmu. Znajdowano na terenie obozu trupy więźniów w wyciętymi udami, wątrobami, odciętymi uszami.

Ale i w najtrudniejszym okresie w ostatnich miesiącach przed wyzwoleniem nie brakowało więźniów , a zwłaszcza więźniarek, pracujących w różnych komandach, które dzieliły się z towarzyszkami niedoli zdobytymi z narażeniem życia okruchami żywności czy ciepłą odzieżą. Nie brak było osób, które z całkowitym oddaniem, nie zważając na swój stan zdrowia, pielęgnowały słabszych od siebie i bardziej od siebie chorych. Wielu z tych, którzy przetrwali zawdzięcza to tym właśnie ludziom.”

Źródło:
[Janusz Tajchert]

W pierwszych dniach kwietnia 1945 roku, II Armia brytyjska pod dowództwem marszałka Montgomery’ego zbliżała się do poligonu Wehrmahtu, który utworzony został w sąsiedztwie obozu Bergen-Belsen. Oficerowie dowodzący poligonem, w obawie o możliwość rozprzestrzenienia się chorób zakaźnych przez uciekających więźniów, podali propozycję, by obóz został zajęty przez wojska brytyjskie bez walk. Ustalono, że obszar wokół samego obozu będzie wolny od wszelkich działań zbrojnych. Załoga SS, pełniąca służbę w obozie, miała go opuścić i przekazać jego funkcjonowanie żołnierzom Wehrmachtu. Większa część wartowników zdołała opuścić teren obozu i uciec. W samym Bergen-Belsen pozostał komendant Josef Kramer, około pięćdziesięciu esesmanów i trzydzieści nadzorczyń.

 

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>